De Nederlandse medisch-specialistische zorg staat onder grotere druk dan ooit. Wachttijden lopen op, personeel vertrekt en de artsen die blijven, besteden een groot deel van hun week aan documentatie die bijna niemand ooit nog leest.

Het EPD is in dat verhaal niet de schuldige. Het is het officiële register, de plek waar het dossier wettelijk thuishoort, en klinieken hebben er jaren over gedaan om het aan te passen aan hun manier van werken. Wat ontbreekt, is alles eromheen. Aantekeningen worden dubbel getypt, brieven blijven liggen tot er een vrij uurtje is, de telefoon rinkelt terwijl een arts met een patiënt bezig is en het antwoord op een simpele vraag zit weggestopt onder drie tabbladen in een dossier waar niemand tijd voor heeft.

AI heeft een andere manier van werken mogelijk gemaakt. Maar de meeste toepassingen die hiermee zijn gebouwd, bleven steken bij het transcript: een opname die wordt omgezet in tekst, waarna de arts het aan het eind van de dag zelf mag gaan opschonen. Dat was nooit het moeilijke deel. Het moeilijke deel is al het werk rondom die aantekening.

Daarom wilden we het dossier niet vervangen. We hebben een laag gebouwd die bovenop het EPD ligt dat een kliniek al gebruikt. Pamela legt vast wat er in de behandelkamer gebeurt, beantwoordt vragen op basis van het dossier en neemt de taken over waar je als arts eigenlijk nooit voor nodig was.

Die laag draait inmiddels rondom het hele patiëntenbezoek. Voice Agents nemen de telefoon op nog voordat de patiënt er is. Notes schrijft de aantekening terwijl het consult nog bezig is. AskPam geeft antwoorden vanuit het dossier. Agents regelen de brieven, de planning en de administratie die daarna volgen.

Het doel is sinds de allereerste kliniek die 'ja' zei niet veranderd. Je bent niet opgeleid om te typen, dus Pamela doet de administratie en jij doet de zorg.